امروز پنجشنبه 11فروردین سال 1390 خورشیدی پس از یک هفته مسافرت وگشت وگذار در منطقه ی آلاشت وسوادکوه به تهران برگشتم. هوای بسیار خوب و جاده ای تقریبا نسبت به سال های گذشته مناسبتر.

راه  تهران تا سوادکوه که در بسیاری از نقاط چهار بانده وتندرو شده است وآزاد راه پردیس هم که گشوده شده ومسافرین را از شر پیچ وخم های فراوان منطقه جاجرود نجات داده است ما را قادر نموده که از غرب تهران تا خود شهر آلاشت که جاده اش بسیار زیبا وآسفالت مناسبی داشت را در طی 4 ساعت با میانگین سرعت 70 کیلومتر در ساعت طی نماییم ودر روز 6فروردین پس از روزی آفتابی با برف صبحگاهی از خواب برخیزیم و روزهای بعد با 180 درجه تفاوت کاملا آفتاب وهوایی دلچسب را داشته باشیم البته مهمترین مشکل سکونت درآلاشت همچنان نداشتن گاز لوله کشی و استفاده از سوخت فوق سنتی یعنی نفت است که با توجه به شیب زیاد وعدم قابلیت کوچه ها در رفت وآمد وسایل نقلیه موتوری باعث درد سر و گرفتاری ساکنین برای گرم کردن منازل خود دراکثر روزهای سال میشود و با توجه به این که اکثر جمعیت این شهر از طبقه ی افراد مسن والبته کم در آمد می باشند و با سختی مضاعف روبرو هستندذ. امیدوارم حرف هایی که در ارتباط با گازکشی شهر آلاشت شنیدم بزودی جامه ی عمل را بر تن خویش ببیند وهمچنین امکانات بیشتری برای مردم وتوریست های فراوانی که در این مدت در این شهر دیدم که مشتاقانه به دنبال جاذبه های آلاشت بودند و با کمبود شدید امکانات توریستی مواجه می شدند فراهم شود .شهری با جاذبه های فراوان وکمبودهای بسیار که الان نمی خواهم نام ببرم .

به امید سربلندی نقطه نقطه ی ایران.

سعید جهان آرای .11فروردین 1390.(آلاشت-تهران)